Belki bir gün özlersinBaşka adamlarlaBaşka şehirlerdeYürürkenOkuduğun ilk roman Sevdiğin ilk adamYasal acılarındanHatta yalnızlıktanBelki dolar gözlerinBaşka adamlara Başka şehirlerdeBelli etmezsinBelki bir gün özlersinSil gözünün yalnızlıklarınıO an fısılda duvarlara adımıBin bıçak var sırtımda Biniyle de adaşsınHer biri hayran sanaBelki bir gün özlersinBaşka adamlarlaBaşka şehirlerdeYürürkenSeçtiğin bu hayatGeçtiğin son adamYasal acılarındanHatta yalnızlıktanSessiz harfler seçersinBaşka adamlaraBaşka şehirlerdeBelli etmezsinBelki bir gün özlersinSil gözünün yalnızlıklarınıO an fısılda duvarlara adımıBin bıçak var sırtımda Biniyle de adaşsınHer biri hayran sana
Kelimelerden alacaklı bir sağır gibi.
İçimi döktüm bugün yokluğunla konuştum
Tutsak gibi, enkaz gibi, kendim gibi
İçimden çıktım bugün içimle konuştum
Yüzünü ilk kez gören bir çocuk gibi
Gördüm kendimi gördüm
Kırıldı ayna paramparça paramparça
Ne varsa kadınım yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın
Ne olur gel gel gel gel ben sensiz istanbul'a düşmanım
Kestiğim ümitlerden yelkenler yapıtım ama yokluğunda ne
Gidebildim ne de kaldım
Gerçek miydi tutunmaya çalıştıklarım
Hediye süsü verilmiş ayrılıklarım
Kaybetmenin tiryakisi bir çocuk gibi
Sustum kendime kızdım
Kırıldı ayna paramparça paramparça
Ne varsa kadınım yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın
Ne olur gel gel gel gel ben sensiz İstanbul'a düşmanım
Ölsem, ölsem, ölsem... hemen şimdi
Kaçsam, gitsem, kaçsam... tam da şimdi
Bu kez pek bir afili yalnızlık
Aldatan bir kadın kadar düşman
Ağzı bozuk üstelik... bırakmıyor acıtmadan
Bu kez pek bir afili yalnızlık
Ağlayan bir kadın kadar düşman
Tuzaklar kurmuş üstelik
Bırakmıyor acıtmadan
Bitiyorum her nefeste
Ne halim varsa gördüm
Çok koştum, çok yoruldum
Ve şimdi ben de düştüm....
Sövdüm, sövdüm, sövdüm ben dünyaya
Acılara, sokaklara, ait olmaya, insanlara
Bu kez pek bir afili yalnızlık
Aldatan bir kadın kadar düşman
Ağzı bozuk üstelik... bırakmıyor acıtmadan
Bu kez pek bir afili yalnızlık
Ağlayan bir kadın kadar düşman
Tuzaklar kurmuş üstelik
Bırakmıyor acıtmadan
Bitiyorum her nefeste
Ne halim varsa gördüm
Çok koştum, çok yoruldum
Ve şimdi ben de düştüm...
Değmezmiş hiç uğraşmaya
Bu kez mecalim yok hiç dayanmaya... dayanmaya...
Bitiyorum her nefeste
Ne halim varsa gördüm
Çok koştum, çok yoruldum
Ve şimdi ben de düştüm...
Emre Aydın, 2 Şubat 1981'de Isparta'da doğdu. İlk öğretimi Isparta'da tamamladı. Antalya Anadolu Lisesi'nden mezun olduktan sonra Dokuz Eylül Üniversitesi İktisadi İdari Bilimler Fakültesi İktisat bölümünde öğrenim gördü. 2002 yılında katıldığı SingYourSong beste yarışmasında grubu 6. Cadde'yle Türkiye birincisi oldu. Aynı yıl Universal Muzik tarafından yayınlanan toplama albümde 'Dönersen' isimli şarkısıyla yer aldı. 2003 yılında grubu 6. Cadde'nin ilk resmi albümü yayınlandı. Aynı yıl gruptan ayrıldı. Solo kariyerinin ilk albümü 'Afili Yalnızlık' Sony BMG Türkiye GRGDN işbirliğiyle yayınlandı.
